Wikipedia (chū-iû ê pek-kho-choân-su) beh kā lí kóng...
Huán-tshiat (反切)[1][2] koh kiò-tsò Huan-tshiat (翻切[chù 1])[3], huán-gú, im-huán, tio̍h-sī iōng nn̄g-ê hàn-jī kā tsi̍t-ê hàn-jī tsù-im ê hong-huat; nn̄g-ê hàn-jī ê thâu tsi̍t-jī[chù 2](Huán-tshiat siōng-jī; -上字) tshú kî sing (取其聲; im-iông), ē tsi̍t-jī (Huán-tshiat hā-jī; -下字) tshú kî ūn hām tiau (pîng-tsik 平仄),[chù 3] pìng-ha̍p tshut-lâi tsiânn-tsò līng-guā tsi̍t-jī ê to̍k-im (讀音); tio̍h-sī iōng í-ti (已知) jī ê nn̄g-jī ê to̍k-im lâi pîng-tshut līng-guā hit-jī ê to̍k-im. Huán-tshiat tn̂g-kú í-lâi sī hàn-jī bûn-huà-khuan uī-tio̍h hàn-jī tsù-im ê siông-iōng hong-huat. Kui jī (歸字) hi̍k-tsiá huán-tshiat kui jī, sī kin-kù huán-tshiat tíng-ē jī lâi khak-tīng "pī (被) tshiat jī" tī tshiat-ūn-tôo (切韻圖) tang-tiong ê im-ūn tē-uī[4][5], tiō sī "i tshiat kiû im"[6] (以切求音) hi̍k-tsiá "àn jī kiû im" (按字求音). Huán-tshiat huat ê khí-guân ū-lâng kóng khé-huat uì Se-hi̍k Hoân-gí lâi-ê[7], hia̍p-gī (協議) lâi-kóng, kui-lu̍t tsíng-tsê ê huán-tshiat tsù-im hē-thóng sī phing-im jī-bió[8].
- ↑ 反切法是漢魏時期產生的注音方法，它克服了譬況、讀若、直音等注音法的各種缺陷，反切法是漢語拼音的一大進步。反切最初只叫「某某反」，唐大歷年間，朝廷因諱言「反」，字逐改用「翻」字，所以，反切或叫做「某某翻」；到了宋代，《廣韻》才正式改用「切」字，但「反」和「切」的意思相同，都是反復切摩（拼切）之意。("中國古代注音法主要有：1.譬況、2.讀若、3.直音、4.反切 四大類型--反切",ki999mo 的部落格,聯合報部落格,2011/07/24)(Hàn-gí), retrieved Feb 15, 2026.
- ↑ 「上」、「下」本是豎書時之稱謂，雖然漢字文化圈主要已改用橫書，但並未用「前字」「後字」或「左字」「右字」取代「上字」「下字」。
- ↑ M̄-koh it-puann lâi-kóng ko-siann tiau (tē-9 tiau) sī iōng bē-tio̍h huán-tshiat, in-uī tē-9 tiau ki-pún siōng sī iōng teh tē-1 jī lî-tshiánn sī to̍k-li̍k teh iōng, bē kah pia̍t-jī lām tsò-hué.
